Mind Full of Colors.

Coś nowego.

2011-10-13T15:12:00.000-07:00

W tym tygodniu pierwszy raz w życiu odwiedziłem Nowy Sącz i jego okolice. Nie wiedziałem, że jest to tak urocze miejsce. Zawsze wyznawałem zasadę "mazury są the best!". Teraz podwaliny tej zasady zostały poważnie zachwiane. Żeby się przekonać jak to będzie - mam zamiar w przyszłe wakacje wybrać się tam w celach turystycznych.

Oprócz samego krajobrazu i miasta jest tam coś co petrolheadsi lubią najbardziej - serpentyny i inne asfaltowe wywijasy. To trzeba przeżyć na własnej benzynie jakimś przyjemnym autem! Mam nadzieję, że się wyrobię do przyszłych wakacji ze zdobyciem odpowiedniego auta.

A teraz foty!

Krossowisko.

2011-08-29T06:22:00.000-07:00

W końcu wykończyłem przeterminowaną slajdówkę.

Na pierwszy ogień poleciał kolega Maciek niby z Krakowa, a tak na prawdę z innego miejsca.

Następna w kolejce Pani Maja na urodzinach jej męża Pawła.

Później wylądowałem na alleycat, w którym zająłem zaszczytne pierwsze miejsce od końca. Miałem dobre towarzystwo w postaci Doktor Ady, Kasi i Piotra - więc porażka w ogóle nie bolała.

Żeby nie było kilka strzałów z browarowej debaty też się znalazło.

Gdzie ja jeszcze byłem...ahhh tak! Na Gwiaździstym Zlocie numero tres!

Na sam koniec pstryki z różnych, różnistych eskapad miejskich.

6x6.

2011-08-28T14:38:00.000-07:00

Pierwsza klisza ze średniego formatu w ten weekend została wykończona. Męczyłem się z nią ponad 4 miesiące. I co? Okazało się, że tylko 5 zdjęć jest zdatnych do zeskanowania, ponieważ reszta nie wiadomo w jaki sposób ponakładała się na siebie w taki sposób, że bezsensowna byłaby zabawa w ratowanie tego towaru.

Mimo tak niemiłej niespodzianki jestem bardzo zadowolony z efektów. Teraz pozostało mi jedynie dowiedzieć się czemu tak się stało i kontynuować zabawę.

W rolach głównych Pontiac GTO, Ford Mustang, Cezary oraz moje gwiazdy Mariolka, Justyna i Marta.

P.S
Krosowa klisza tez skończona i zeskanowana. Do netu wleci jutro ;)

III Gwiaździsty Zlot Miłośników Zabytkowej Motoryzacji.

2011-08-21T03:17:00.000-07:00

Tytuł mówi sam za siebie. Byłem wczoraj i tak jak w zeszłym roku tak i w tym jestem zadowolony z faktu, iż udało mi się tam trafić. I znów mogę stwierdzić, że mimo swoich małych rozmiarów impreza bardziej mi się podobała niż Verva Street Racing.

A teraz fotosy!

Z pracy.

2011-08-07T04:47:00.000-07:00

Trochę stolicy wymieszanej z wiejskimi klimatami.

P.S
A teraz pora na rower!

Chmury.

2011-07-03T06:21:00.000-07:00

Dzisiejsza pogoda może nie zachwyca, ale coś porobić można przynajmniej w domowym zaciszu. Dzięki temu dobrałem się do zdjęć z ostatniego tygodnia. Jedno pytanie mi się tylko nasuwa do głowy.

Kto nie lubi takich widoków?

Wschód.

2011-06-19T13:24:00.000-07:00

Kierunek geograficzny jak i połowa określenia pewnego zjawiska ściśle związanego ze słońcem. Od dawna myślałem o tym, aby uwiecznić ten moment dnia na zdjęciach. Dopiero w ostatni piątek mi się udało. W sumie zupełnie przypadkiem.

W dzisiejszym wydaniu brak słońca, ale za to jakie chmurrrrrrrrrrrry. Następnym razem poczekam dłużej.

Sufit.

2011-06-13T15:53:00.000-07:00

Dwa może trzy dni temu, wszedłem do tego feralnego mieszkania. Mimo, że wyglądało na ciasne okazało sie bardzo obszerne. Śnieżnobiałe ściany, sufit różowy. Odziwo mebli brak. Generalnie pusty kwadrat. Z jednym małym szczegółem. Chodzi o to, iż na środku dużego pokoju z sufitu wystawał mały haczyk. Do haczyka ktoś przymocował line. Z kolei do tej liny ten ktoś przymocował sam siebie i potrącił taborecik, który służył do montażu tej dziwnej konstrukcji. Co dziwne do nogi przywiązany miał liścik. Krótki i treściwy. Brzmiał on tak:
"Pieprze ten świat i pieprze was ludzie!
Sajonara frajerzy!".
Cholerny wisielec. Przez niego nie moge nabyć tak pięknego mieszkania.

Senny poranek - jak każdy w tym tygodniu. Ja nie wiem jak wstane z łóżka, skoro mam spory problem z uaktywnieniem mózgu. No, ale w końcu udało mi sie rozgrzac skurczybyka. Po nim przyszła kolei na klapy chroniące oczy - potocznie zwane powiekami. Nie wiem czemu, ale wydały bardzo jęczący dźwięk - coś jak rozdarta na pół kobieta po 10 orgaźmie z rzędu. Po tym wszytkim doznałem przyjemnego napływu otaczającej mnie przestrzeni. W sumie dużo tego nie było, ponieważ spoglądałem na moj kochany różowy sufit. Po takiej dawce przyjemności pora na ożywienie reszty mnie, znanej jako moje ciało. Jedna ręka, druga ręka, trzecia ręka - sic! troche sie rozpędziłem. Przecież posiadam tylko dwie... Teraz czas na nogi. Odliczam do trzech i wstaje.
Kiedy doliczyłem do stu stwierdziłem, że pora wstać. Czyż to nie wspaniała decyzja? Sądzę, że tak bo na tą chwile znudził mi sie moj różowiutki sufit. Przetarłem ślepia. Rozejrzałem sie. To wzruszające, że tak rzadko zamykam sie w moich czterech białych ścianach z różowym sufitem do spółki. Tylko ja, pokój, meble i moje sumienie. Kilka chwil zamyślenia - może troszke później, znalazłem sie przy czarnej komodzie. Wyciągnąłem świerze ubrania. Może sie poprawie - miałem już na sobie swierze ubrania, ale jak?
I znowu przerwa na zadumanie, po czym widzę sie w lustrze. Jakie ja mam włosy? Od tej łysej pały już nie pamiętam. A może teraz zapuszcze? Ah, ten mój nos. Dobrze, że znajduje sie między brązowymi oczami. Bo jakbym wyglądał z nosem między pośladkami? Nie ważne - ale raczej śmiesznie. I te brwi - czy ktoś widział większe krzaczory? A na sam koniec moje usta - usta jak to usta - pełne.
Tym razem zawędrowałem w poszukiwaniu niebieskich migdałów. Ta podróż wyrzuciła mnie do kuchni. I co dalej? Błyskotliwa myśl podpowiedziała: " ŚNIADANIE!". Tak też uczyniłem. A potem znów - marzenia. A gdy juz wylądowałem na ziemi, stałem w łazience - czysty i pachnący.
W tych sennych porankach jak ten teraz, jedna sprawa mnie przeraża. Nie wiem o czym myśle i nie wiem co robie będąc w eterycznej sferze zbłąkanych myśłi i zagubionych marzeń (dumny jestem z tego pojęcia - sam je wymyśliłem). Czuje, że ten stan umysłowy mnie przerasta. Boje sie tego co moge wtedy zrobić. No cóż - żyje sie dalej. Zobaczymy co mi przyniesie eteryczna sfera.

Wskazówki zegara przemierzyły już wiele okrążeń. A ja? A ja nic. Nie wiem co sie dzieje. Nie moge sie ruszyć. Nic nie moge zrobić. Czuje sie sztywny - ten stan kojarzy mi sie z czerstwą tygodniową bułeczką. "Ciemność ! Widze ciemność! " - to takie mądre słowa.Czemu do kurwy nędzy nic nie widzę?
Po wielu godzinach dedukcji, odkryłem przyczynę tego stanu i co sie ze mną dzieje. A chodzi o to, że .... powiesiłem sie podczas eterycznej sfery.
- Ale jak? Czemu? Po co?
- Ja Ci nie powiem.
- A Ty kim jestes?
- Ja?
- No , a kto ja?! No tak Ty! Mów szybko czemu ja tutaj wisze?
- Nie zrozumiesz tego idioto.
No i dupa blada głos zamilkł, a ja jestem w kropce. Jedno spostrzeżenie mam i pytanie też. Fajnie sie tu wisi - kiedy mnie ktoś stąd zdejmie?

Kiedy ja sie obudziłem? Cały ten tydzień - taki z dupy wysrany. Te rześkie poranki i gorące noce. Wiem, że to wina mojej pracy. Wiem nawet kiedy to sie zaczęło.
Dwa lata temu. Chyba wtedy jak pamiętam. Bodajże w Nowym Jorku. Miałem sie udać na Boodle street odebrać narzędzia pracy - cudowny Glock 17C z tłumikiem wielkości zielonego ogórka. Szef z poprzedniej roboty zawsze mówił: "Masz narzędzia? To idź pracować". W myśl tych słów, ruszyłem. Piętnaście minut później pierwsza ofiara znalazła sie na moim koncie. Oprócz tego pierwsza utrata świadomości - taki zasrany gratis. Pieprzony rześki poranek, pieprzona gorąca noc. A po przebudzeniu znów ten durny pokój z pedalskim sufitem na czele - a raczej na górze. Nie wiem ile to jeszcze będzie trwać - ale jak z tym nic nie zrobie to strzeli mnie przysłowiowy "chuj". Dalsze przemyślenia doprowadziły mnie do takiego oto wniosku : dzisiejszy dzień, a nawet trwający tydzień strasznie mnie wku....? Wkurza. Co chwila trace świadomośc - to nigdy nie zdarzało sie z taką siła.
Pare dni później zacząłem realizować plan "Idę sie powiesić". Mam już dosyć tego kim jestem, tych utrat świadomości. W związku z planem wyczyściłem mieszkanie ze wszystkiego co w nim mieszkało. Meble, ubrania, wspomnienia, stracony czas - wszystko wyrzuciłem na śmieci. Zostawiłem jedynie hak w suficie, taborecik, liścik przymocowany do nogi oraz line lączącą szyje z hakiem. A na deser dałem ogłoszenie do gazety, że chce sprzedać mieszkanie. Ciekawe jak długo będę wisiał?

Biała Wścieklizna.

2011-06-12T13:29:00.000-07:00

Oto i ona - Biała Wścieklizna. Nabyłem ją drogą wymiany. Przy okazji pozbyłem się wszystkich gratów związanych z BMX'ami (5 ram i jakieś pierdoły).

Jaka jest? Świetna. Jeździ jak należy, a do tego jest nieokiełznana niczym jej pobratymcy z hodowli Białych Arabów z Janowa.

Jeszcze do niedawna miała przerzutki, ale po kilku perypetiach doszedłem do krótkiego wniosku - robimy single speed! Śmiga się jeszcze lepiej.

Nudny czwartek.

2011-05-19T16:27:00.000-07:00

Co tu można robić jak jest ładna pogoda, brak roboty, a po necie już rozesłałem mase CV? Odpowiedź jest banalna. Spakować wszystkie działające aparaty i wystartować w teren.

Z pełnym plecakiem i sporych rozmiarów torbą ruszyłem do Majaka. Mieliśmy połazić po mieście i strzelać foty w ciekawych miejscach. Niestety jak to bywa z plenerowymi wypadami na piwko nie ruszyliśmy dup poza Żoliborz. Może następnym razem się uda?

Jestem z siebie zadowolony, bo udało mi się złapać kilka kadrów każdym dostępnym sprzętem. W tym odcinku przedstawiam efekty z dawno nie używanej cyfrówki. To co wpadło do Kieva i Canona będą zobaczycie jak wykończę klisze.

Bym był zapomniał przedstawić obecnych na zdjęciach. Majak, Szczur, Czarek, Ksenia oraz Tobi.

A na deser widok z 37 piętra Intraco. Jak narazie tylko tyle, ponieważ wejście na dach było uniemożliwione tego wieczoru.

I stała się szóstka.

2011-05-13T10:23:00.000-07:00

Chyba już się przyzwyczailiście do tego, że daje fotki analogowe. Jak tak to dobrze, bo dziś przedstawiam klisze numer sześć. Aparat w tym czasie spacerował ze mną po Warszawie i Łodzi.

Od czego by tu zacząć? Niech będzie Łódź. W ciągu ostatnich dwóch lat byłem w tym mieście. Za każdym razem miałem ze sobą aparat i dopiero przy ostatniej wizycie udało mi się ustrzelić kilka kadrów. Oto one.

Po Łodzi trafił się jeden z wielu ostatnio spacerów po Warszawie. Tym razem kręciłem się przy samym brzegu Wisły. Polecam każdemu!

W przerwie między tym wszystkim byłem odwiedzić Czaple. Jak to bywa u kobiet musiałem trochę poczekać. Nie przeszkodziło mi to w zrobieniu kilku zdjęć zieleniny.
Kiedy tak człowiek krąży z aparatem spotyka różnych ludzi i różne ładne rzeczy. Tamtego dnia trafiłem na lekko skacowaną Paulinę i Sonię. Na deser ładny datsun i smakowity detal z zabytkowego citroena.
Wszystko ładnie pięknie zakończę sesyjką z małpowania na placu zabaw na terenie Kępy Potockiej. Gorąco polecam miejsce dla amatorów chodzenia po linach. W rolach głównych...tajemnica. Oczywiście przed cała zabawą mały biwak na ławce z browarami.
Miłego weekendu!

Z ostatniej kliszy.

2011-04-26T08:16:00.000-07:00

Upragniony wtorek przyszedł. Z bólem udałem się odebrać kliszę, a to wszystko przez wczorajszy spacer (17 km z buta po Warszawie).

Co my tu mamy? Trochę samochodów. Trochę ludzi.

Na pierwszy ogień Justyna z synem.

Potem tak się jakoś stało, że wylądowałem w Krakowie skąd zabrałem Gensa do Rybnika na spotkanie ze Stokrotką.

Jak już wróciłem do Warszawy to nawinęła się Dominika, Majak, Wróbel i jacyś obcy ludzie.

To tyle z ludzi. Teraz pora na trochę koni mechanicznych.

Czekać trzeba do wtorku.

2011-04-22T14:51:00.000-07:00

Albo ja dałem dupy albo Pan, który miał mi wywołać kliszę. Właśnie nie mogę sobie przypomnieć co mi powiedział w środę jak wychodziłem. "Pan przyjdzie w piątek przed 11" czy "...po 11". Ja dziś byłem po 11 i zastałem tylko karteczkę z życzeniami świątecznymi.

Dawno się tak nie wkurzyłem.

Zatem jak ktoś czeka na efekty z kliszy V to niech się uzbroi w cierpliwość - we wtorek będzie świeża dostawa towaru.

Dla umilenia czasu oczekiwania kilka zdjęć z imprezy, której za nic w świecie nie jestem w stanie okrasić słowami na potrzeby tego miejsca.

Z życia wzięte.

2011-04-01T03:34:00.000-07:00

Dziś nadszedł czas na przedstawienie kolejnej kliszy. Tym razem miałem przyjemność obcować z Ilfordem 400 w wydaniu czarno-białym, więc nie spodziewajcie się kolorowych zdjęć.

Postaram się wszystko przekazać chronologicznie.

Pierwszy był Majak i nasz wypad do baru mlecznego. Mleczak na Sadach Żoliborskich ma swój klimat i pierwszorzędne jadło - polecam! Moje ulubione danie to schabowy z ziemniakami i gotowaną marchewką z groszkiem.

Następne w kolejności są strzały z prezentacji Nalewek Staropolskich w Arkadach Kubickiego - w tym miejscu gorące pozdrowienia dla Państwa Majewskich. Miło spędzony dzień z miłą ekipą, a jako wisienka do tego smacznego tortu trafił się Bentley Flying Spur. Dla mnie wystarczyło zrobić jedno zdjęcie tego bydlaka. Jako, że cały dzień tam nie siedzieliśmy to jest jeszcze kilka ujęć z późniejszej szlajanki po mieście.
Kolejny etap,ale już inny dzień to spotkanie z Czaplą i Julią. Był bar dla wegetarian, a potem zniknąłem na nagraniu Bitwy na Głosy.
Teraz pora na trochę losowych zdjęć z losowych dni. Tutaj role główne grają: Maksa, Kriko, ludzie w metrze, przepiękna Alfa Romeo 156 GTA oraz dwa śmierdziuchy z mojego kochanego 701.
A na koniec tego wszystkiego coś z dedykacją dla świeżo upieczonej mamy. Przedstawiam Państwu jej syna Józefa. Dumni rodzice to Justyna i Przemysław.
I to by było na tyle z tej kliszy. Kolejna już w drodze. A w przyszłym tygodniu mała niespodzianka.

Analogowo III.

2011-03-05T10:01:00.000-08:00

Zupełnie przypadkowa środa. W powietrzu było czuć wolne kroki zbliżającej się wiosny. W torbie aparat. Do uszu dobiegają dźwięki z ulubionych lekkich kawałków (np. Massive Attack "Joy Luck Club"). A pod spodniami kalesony, bo było cholernie zimno.

Tego dnia umówione spotkanie z Łosiem. Kręciliśmy się trochę po centrum. Opowiedział mi troszkę o swoim planie, który zaczyna realizować - tak przy okazji trzymajcie kciuki. Do tego wszystkiego dorzuciliśmy załatwienie kilku papierów w jakimś urzędzie.

Tłem spotkania było robienie zdjęć. Poniżej macie efekty z kliszy numer trzy, a na samym końcu mała zagadka.

Co jest dziwnego na jednym ze zdjęć?

Analogowo II.

2011-02-27T09:24:00.000-08:00

Kolejna klisza skończona i zeskanowana. Spośród 24 zdjęć publikuję 15. Można powiedzieć, że jest to postęp w porównaniu do wcześniejszych 13.

Tym razem robiłem na kliszy Kodaka o czułości 200. Jak patrze na te fotki to odnoszę wrażenie, że film był przeterminowany. Nawet jeśli, to jestem zadowolony z efektu końcowego.

Zdjęcia jak zwykle ze spacerowania po mieście.

Jeszcze tak od siebie dodam. Nigdy więcej na mrozie -16 nie zabiorę się za wymianę rolki. Myślałem, że mi dłonie odpadną.

Neverending Saxo story.

2011-01-11T11:50:00.000-08:00

Mały, zielony, francuski...na gaz. Tak w skrócie można opisać auto Pichala. Dodając: fajnie się nim jeździ, żywy trup - uzyskamy pełen obraz tego auta. Jeszcze można zaznaczyć, że w tej całej milej dla oka zieleni obraz psują białe drzwi kierowcy i połamany przedni zderzak z elementami różu nie wiadomo skąd.

Przygody - to drugie imię tego auta. Dla mnie zaczęło się prawie rok temu tuż przed wypadem do Pisarzowej. Pichcio chciał zawrócić na oblodzonej drodze. Pech chciał, że w zaspie był schowany klomb, a nasz kierowca miał w pełni otwarte okno. Wynik? Zbita szyba, urwany zderzak, pogięte drzwi oraz wyjazd pod znakiem zapytania.

Na szczęście dzielny i uparty Kondzio (z moją małą pomocą) metodami chałupniczymi doprowadził auto do stanu "może wrócimy". Do jakich metod uciekł się nieustraszony P? Ano mianowicie do tych najbardziej trywialnych. Najpierw kawał plastiku z masą taśmy klejącej, żeby jakoś zastąpić szybę. Potem pierdyliard trytytek i dziur w zderzaku, aby nie odpadł w drodze. Na sam koniec trochę taśmy "makgajwerki" w miejscach niewidocznych dla oka. I tak oto voila! auto gotowe do drogi. Oczywiście auto bez największych problemów obróciło w te i spowrotem.

Po powrocie z gór P zorganizował na szrocie piękne białe drzwi, które idealnie oddają charakter tego auta po dziś dzień.

Jakże bezczelne z mojej strony by było stwierdzenie w takim momencie "to by było na tyle, nara". Dlatego też z racji, iż grzeczny ze mnie facet będę kontynuować.

Od pamiętnego wypadu w góry Saxo prawie rok śmigało bez żadnych niespodzianek. Aż tu pewnego razu w okolicach wakacji BOOOM! Kondziowi przy okolicach setki kilometrów na godzinę otworzyła się maska. Efekt? Nasz niezrównany kierowca musiał kołować na szrocie nową szybę przednią. Dla jasności maska została ze wszystkimi szkodami. Nowym elementem stał się łańcuch jak dla krowy, który ma zapobiec kolejnym takim przygodom. Jeszcze dodam od siebie, że na tak pogiętej masce można bez obaw testować wszelkiego rodzaju przejawy głupoty typu "udajemy hollywoodzkie filmy akcji".

Zbliżając się ku końcowi tej historii opowiem co mi się przytrafiło z tym samochodem na przestrzeni ostatniego tygodnia. Zaczęło się w środę od misji K.Z.O.M.I.F a.k.a "Kpt. Ząbek Odbiera Majaka z Imprezy Firmowej". Kurs koło 40 km w jedną stronę miałem wykonać moją Alfą. Niestety koszty benzyny, które ostatnio panują jak i paliwożerność mojego kochanego auta pchnęły mnie w ramiona Kondzia, a raczej w stronę jego kluczyków i dokumentów od Saxo. Zadowolony, że oszczędzimy na paliwie ruszyłem. W drodze powrotnej okazało się, iż dostaliśmy błędne wyliczenia odnośnie zasobów gazu. Jak na złość auto stanęło nam na wysokości stacji benzynowej, która znajdowała się po drugiej stronie trasy. Zepsuta pompa paliwa i brak bliskiego zjazdu na stację wywołały u mnie i mojego kompana Majaka lekkiego wkurwa. Po kilkunastu minutach łażenia na mrozie i kombinowania "co dalej" mały zielony francuz o dziwo odpalił. Szybkie myślenie i odjechaliśmy w kierunku najbliższej możliwej stacji z LPG. Radość była krótka. Kilometr przed stacją auto padło na amen, a nam pozostało wielbione przez wszystkich kierowców pchanie. Początek był łatwy, bo z górki. Potem prawie jak u Syzyfa pod górę, żeby wyjść na prostą. Nie mam pojęcia ile nam się zeszło - najważniejsze, że się udało.

A teraz ostatnia część mej opowieści o małym zielonym trupie z Francji. Wczoraj zakończył się żywot linki sprzęgła w tym szatańskim pudle zasilanym LPG. Co mi do tego? To, że moja jakże genialna Alfa Romeo 155 1.8 T.Spark w pięknej czerwieni ruszyła na pomoc Saxonowi. Wpierw zgarnąłem Majaka, potem Pichala, zaś na końcu odnaleźliśmy Cytrynę. Szybko złączyliśmy pojazdy. Teraz tworzyły duet niczym Carla Bruni i Nicolas Sarkozy na wersalskich salonach.

Na zakończenie powiem, że Saxo bez większych problemów zostało zaholowane do swojego garażu. Konradowi w magiczny sposób udało się wyleczyć linkę. A Wy moi drodzy czytelnicy możecie czekać na następne wybryki tego wesołego autka.

P.S

Na deser zarzucę jakimś fotosem z szuflady.

Analogowo.

2010-12-06T14:00:00.000-08:00

Wszystko zaczęło się od ojca, który chciał mnie i siostrę zarazić swoją pasją. Jak widać udało mu się. Po dziś dzień robię zdjęcia. W sumie jest to jedno z moich ulubionych zajęć. A kiedy mogę wczuwać się w robienie zdjęć i przy tym posłuchać ulubionej muzyki - kompletnie tracę poczucie czasu.

Od dłuższego czasu marzyło mi się bliskie spotkanie z analogowym aparatem. W końcu udało się. W domu od wielu lat czekał na mnie Canon Ae-1. Niestety z powodu braku działającej optyki nie miałem jak się zabrać do sprawy. Na szczęście z pomocą przyszedł Jarosz i ostatnio pożyczył mi obiektyw do tego cuda. Parametry szkła to 50 mm o świetle 1.4 - muszę przyznać, że jest ono bardzo zacne. Dodatkowo dostałem od Jarosza kliszę o dość wysokiej czułości 400.

Ostatni raz zdjęcia analogiem robiłem co najmniej 10 lat temu. Wtedy miałem znikome pojęcie o robieniu zdjęć - nawet nie wiedziałem, że złapię bakcyla. Teraz z jako takim doświadczeniem i paroma tysiącami zdjęć zrobionymi cyfrówką postanowiłem przenieść się w przeszłość. Teraz mogę tylko powiedzieć: "żałuję, że nie zrobiłem tego wcześniej".

Drodzy państwo, a teraz pora na efekty!

Pojedynek.

2010-11-06T10:24:00.000-07:00

Komunikacja miejska. Tani środek transportu, który każdego dnia zaskakuje. Raz będzie to nowy autobus, innym razem jakaś dziwna przygoda, a wszystko to wymieszane z przeróżnymi ludźmi. Jak sobie radzić z taką mieszanką wybuchową? Każdy ma na to inny sposób. Dla mnie niezbędna jest muzyka - bez niej oszalałbym po jednym dniu.

Dlaczego akurat zebrało mi się na taki temat? Przez ostatni rok spokojnie przeżywałem każdą podróż. Autobusy zawsze były na czas. Muzyka mnie odcinała od reszty, zaś wspólne podróże z Majakiem dawały nam dużo śmiechu.

Oczywistą oczywistością jest fakt, że nic nie trwa wiecznie. I tak w ostatni wtorek zaczęło się. Wyszedłem na przystanek 701. Jedyne co mogłem zrobić na widok odjeżdżającego pojazdu to zakląć cicho pod nosem. Najwyraźniej panu kierowcy się spieszyło, bo przyjechał co najmniej minute za wcześnie. No cóż moja strata. Szybko przeanalizowałem sytuacje i ruszyłem na krótki spacer do innej linii autobusowej (znanej współwieśniakom jako Ł). Kto by pomyślał, że o 6:30 będzie taki korek na wylocie z Łomianek. Na pewno nie ja. W ten oto sposób na Marymont zamiast jechać góra dwadzieścia minut dotarłem po godzinie. Cały ten czas spożytkowałem na obmyślaniu najkrótszej drogi do pracy. Padło na przejazd Grotem do Żerania. Wsiadłem w pierwszy lepszy autobus. Niestety brak "kobiecej" intuicji znów dał się we znaki. Zamiast wysiąść przy pożądanym węźle komunikacyjnym, wywiozłem się gdzieś na Białołękę - zaprzepaściłem szansę na uniknięcie spóźnienia do roboty.

Następnego dnia stwierdziłem, że to ja wydymam kierowce. Wyszedłem z pięciominutowym zapasem. Ten jakże chytry plan zakończył się fiaskiem. Kierowca wydymał wszystkich i najzwyklej w świecie nie przyjechał. Zniechęcony perypetiami dnia poprzedniego poczekałem spokojnie na następne 701 i z pokorą spóźniłem się do roboty. Reakcje ludzi na takie sytuacje są przeróżne. Wielu było wkurzonych, inni to olali, a garstka osób wraz ze mną będzie się z tego śmiać.

Na sam koniec kilka twarzy spotkanych w 701.

Domena.

2010-10-28T16:41:00.000-07:00

Blog w końcu zdobył swoją domenę. Teraz można mnie znaleźć pod adresem www.diapre.pl i to by było na tyle, ponieważ mam wielką pustkę w głowie i nie wiem co napisać/pokazać.

Dobranoc.

Siostra.

2010-10-27T11:07:00.000-07:00

Jest pewien organizm biologiczny spokrewniony ze mną w stu procentach. Jak wywnioskowałem z obserwacji, które prowadzę od urodzenia ten organizm to siostra i jest płci żeńskiej. Świadczą o tym ubrania, kosmetyki (których faceci nie używają) oraz dziwne zaokrąglenia na ciele. Do tego muszę jeszcze zaliczyć dziwne dolegliwości psycho-fizyczne trafiające się raz w miesiącu. Tak to wygląda z punktu widzenia obserwatora.

Z braterskiego punktu widzenia wygląda to tak. Najpierw byłem traktowany jak duża żywa lalka. Zajawka na opiekowanie się, przebieranie mnie w różne dziwne ciuszki oraz nadawanie wszelkich fajnych przezwisk zaliczam do pierwszego etapu kiedy to ja mam lat 0-6, a ona 6-12. Następnie był okres wstydu, który upłynął pod hasłem "Mamo powiedz mu, żeby do mnie nie przychodził jak są moje koleżanki". Oczywiście frazy związane z przepędzaniem mnie były różnorakie, ale ta chyba najlepiej opisuje sytuację. Ten dziwny etap trwał do pewnego momentu. Siostra odkryła, że młodszy brat nie jest zły i można z nim miło spędzić czas przy swoich znajomych. Od tej chwili zaczęło się prawdziwe życie. Wspólne imprezy, pilnowanie co by jedno lub drugie nie spiło się za bardzo. W najgorszym przypadku doprowadzenie tego bardziej pijanego do łóżka. Oczywiście oprócz wspólnych imprez były też wspólne wakacje. Z biegiem czasu pojawiły się wspólne zajawki. Jedną z nich jest fotografia, a następną dobra zabawa na parkiecie.

Jak to bywa u ludzi tworzących relacje damsko-męskie zwane rodzeństwem mamy swoje wzloty i upadki. Spokojne rozmowy przeradzające się w krwawe kłótnie i na odwrót to normalka. Uprzejmość, wzajemne wyzwiska, wspólny śmiech, współczucie, dysputa na każdy temat plus multum innych składnych zaliczam do codzienności. Z tego wszystkiego można uzyskać bardzo ciekawy efekt. A mianowicie - bez względu na wszystko zawsze staniemy za sobą murem.

Na koniec dodam, że siostra ma zwie się Katarzyna. Jest ode mnie sześć lat starsza. Dzielnie prowadzi swoją klinikę dla chorych zwierząt, a wygląda tak:

Czyta to ktoś?

2010-10-26T15:27:00.000-07:00

Muszę przyznać, że to już moje drugie podejście do zabawy w bloga. Jeśli się nie mylę jestem bardziej uparty niż w poprzedniej odsłonie mojej myśl odlewni pod szyldem "Mind Full of Colors". Staram się do Was dotrzeć jak najlepiej. Skutek tymczasem jest nie najlepszy - poprawcie mnie w przypadku błędnego myślenia.

W sumie to mógłbym tu napisać wszystko co związane z moją osobą. Nieważne czy będzie to prawda czy nie. Skąd do jasnej ciasnej mam wiedzieć, że ktokolwiek to czyta? Skąd mam wiedzieć jakie błędy popełniam? Skąd mam wiedzieć czy moje wypociny Wam się podobają? No niech mi to ktoś powie w jakiś sposób to go będę nosić na rękach przed dwie minuty i piętnaście sekund - z zegarkiem w ręku! Liczę na to, że czyta mnie jakiś człowiek co sobie pomyśli: "weźcie go zastrzelcie, bo się użala nad swoim sweet blogiem!". I dobrze, jeżeli taki ktoś się znajdzie. Tylko do jasnej cholery niech mi o tym powie. Bo czasem naprawdę zaczynam się zastanawiać czy żyje w świecie filmu "I'am legend".

Pewnie zaraz się trafi mistrz spostrzegawczości i czytania ze zrozuieniem i mi zaraz wytknie - "Momencik, momencik! Co on tu cwaniakuje, że nikt go nie czyta skoro ma licznik w dole strony". Skoro taki z Ciebie mądrala to mi to napisz. Będę wdzięczny.

Będę wdzięczny za każdy przytyk, za każdą pochwałę. Będę się cieszył ze wszystkiego co tu napiszecie i co mi pomoże rozwinąć skrzydła w składaniu literek. Jakbym chciał pisać do szuflady to byście nawet nie wiedzieli, że coś piszę.

To tyle ode mnie - chwilowo sfrustrowanego Scrappy Coco. A teraz kawałek słodyczy dla wytrwałych.

Z.

2010-10-26T11:00:00.000-07:00

Z - jedna z liter alfabetu. Na 26 pozycji w łacińskim zaś na 30 w naszej rodowitej odmianie. Litera, która kojarzy mi się na wiele miłych sposobów. W końcu moje nazwisko brzmi Zych. Jedno z ulubionych imion kobiecych to Zofia. A ogromna liczba ludzi kojarzy 'ZZZZzzzzzzZzZzz" ze snem. Jak na mój gust litera, w której można odnaleźć wiele pozytywnych aspektów. To tyle słowem wstępu. Teraz pora na zamysł twórcy, który jest skierowany do fanów japońskiej sztuki motoryzacji. Jedni spytają "o co mu chodzi?", a inni będą się zastanawiać "który?". Postaram się o w miarę sensowną odpowiedź.

W sierpniu tego roku - można rzec całkiem niedawno - na Warszawskim Bemowie odbył się zlot zabytkowych aut. Było to tego samego dnia co Verva Street (Padaka) Racing. Jak dla mnie świetne zgranie. Dzięki imprezie Orlenu można było bez obaw oglądać smakowite kąski o jakie trudno na co dzień na naszych drogach. Pokuszę się o stwierdzenie,że towar z konkurencyjnej imprezy jest częściej spotykany. Wedle informacji przygotowałem się na włoską bella kuchnię, którą uwielbiam. Miło mnie zaskoczył fakt, iż oprócz pięknych włoszek mogłem obejrzeć przedstawicieli innych krajów. Okaz, który bardzo mnie pocieszył swoją obecnością to Datsun 240Z. Jak dla mnie jedno z rzadziej spotykanych aut w naszym kraju. Model, który dał początek znanej po dziś dzień serii Z -sportowa linia Nissana. Pojazd uznawany przez wielu za legendę. Dla mnie zaś jest jednym z ładniejszych pojazdów jeżdżących po naszej planecie. Wyglądu spotkanego egzemplarza nie będę oceniać. Wole go przedstawić na zdjęciach, a ocenę pozostawić Wam.

P.S

Przy okazji wprowadzam zapowiedziane wcześniej kolory na blogu.

Szkolenie.

2010-10-26T06:56:00.000-07:00

Temat już przeterminowany. Nie ma co ukrywać. Tak czy siak chcę o nim napisać, bo jakieś tam wspomnienia z tego wszystkiego są. W końcu zaliczyłem kolejną wycieczkę po kraju w związku z tematem. Jaką? Byłem w Bydgoszczy.

Samo szkolenie było związane ze zmianą pracy. Już nie będę miał styczności z moim ulubionym Białym Hiacem. Pożegnałem IMGW i przeniosłem swoje cztery litery za biurko w PKT.pl. W czynności zawodowe jakie wykonywałem i wykonuję teraz nie będę się zagłębiać. Najważniejsze jest to, że udało się zrobić to płynnie.

Wracając do tematu. PKT wysłało mnie i kilka osób na szkolenie do Bydgoszczy. Wszystko działo się w terminie 4-8 października. Samo szkolenie jak to szkolenie - fajne, nudne i jeszcze raz nudne. Jak się później okazało w Warszawie - dużo z niego nie wyniosłem, ale co na to mogę poradzić skoro jako jedyny uczestnik miałem zerowe doświadczenie. Ze szkolenia najlepiej wspominam ekipę, która mieszkała ze mną w hotelu. Dwójka z Warszawy, reszta musiała się rozjechać do swoich oddziałów. W sumie dzięki tym ludziom nie spędziłem samotnie urodzin. Mimo to były to najdziwniejsze urodziny jakie miałem. Z dala od najbliższych - ciężka sprawa.

A teraz trochę odczuć ze spacerów po mieście. Generalnie miasto ma potencjał. Architektura trafiła w mój gust. Szkoda, że wszytko jest zaniedbane i nie wygląda zbyt atrakcyjnie. Jakby znalazły się pieniądze na odnowienie większości starych przedwojennych kamienic to miasto zyskałoby dużo. No niestety tak to już jest, że ciężko o kasę - zdaje mi się, że w grę wchodzą naprawdę duże sumy, żeby to zaczęło wyglądać. Generalnie czułem tam klimat Warszawskiej Pragi. Zaskoczeniem było dla mnie, że koło godziny 21 na ulicach zaczynało się robić pusto. W sumie ktoś kiedyś dobrze podsumował swój pobyt w tym mieście - "Byłem w Bydgoszczy, ale było zamknięte".

Szkolenie się skończyło. Ja już dawno siedzę w Warszawie i śmigam do nowej pracy. Wyszło jak wyszło i dopiero teraz miałem chwilę, żeby coś napisać i wrzucić zdjęcia.

Pan 9-3.

2010-09-25T08:02:00.000-07:00

Szwed udomowiony przez moją Kochaną Ciocie. Odkąd się poznaliśmy bliżej wiedziałem ,że dalsza znajomość będzie dawała mi wiele radości. Na imię mu 9-3 ,a na nazwisko Saab. Postać znana wielu fanom motoryzacji.

Na początku byłem do niego sceptycznie nastawiony. W końcu jest dzieckiem wspólnej pracy rodziny (która na szczęście się rozpadła) Saab-General Motors. Do tego pod maską umieszczony jest silnik diesla. Jednostka oznaczona jako 1,9 TiDS rozwijająca moc 150 stalowych rumaków ,które potrafią kopnąć z siła 320 NM. Katalogowo mój przyjaciel rozpędza się do setki w 10,2 s - oczywiście dzięki manualnej szóstce.

Z zewnątrz auta tej marki zawsze przyciągały mój wzrok. Podobnie jest w przypadku modelu 9-3. Przyjemna linia boczna. Dobrze skomponowany przód ,któremu smaczku dodają ładnie dopasowane światła do jazdy dziennej. Od zawsze mi się kojarzą z brwiami kobiet ,które mój przyjaciel określa mianem "zimnej suki". Zgrabny tyłeczek ze szpetnymi kloszami tylnych świateł psuje całość. Felgi - rzecz gustu ,mój ich nie aprobuje.

Wnętrze auta jest bardzo przyjemne. Nie ma żadnego wyświetlacza LCD co nam robi za kino domowe w aucie czy nawigację. Jedyny nielubiany przeze mnie bajer to przyciski do sterowania radiem na kierownicy. Wedle strony producenta wersja wyposażeniowa w tej jednostce nazywa się Vector gdzie wyszczególniono kilka pozycji. Są to :

Sportowe fotele i kierownica
Metaliczne panele wewnętrzne
Felgi aluminiowe 17"
Tapicerka skórzano-tekstylna
Tempomat, komputer podróżny
Światła przeciwmgielne
Pewnie jest tego więcej ...

Komputer jak to komputer wyświetla kilka przydatnych informacji. Takich jak spalanie czy odległość ,którą jeszcze przejedziemy na podstawie obliczeń jak obchodzimy się z pedałem gazu. Dla mnie to wystarczy.

Sama stylistyka kokpitu bardzo mi się podoba. Nie ma za dużo guziczków. Obsługa wbudowanego radia jest prosta jak drut - kolejną jego zaletą jest wyjście AUX. Do przełączników od świateł i wycieraczek nie mam zastrzeżeń. Do jakości wykończenia również. Są przydatne schowki ,wygodny podłokietnik i grzane fotele. Tradycja Saab'a została zachowana. Stacyjka znajduje się pomiędzy fotelami.

Najprzyjemniejszym dodatkiem umilającym podróż jest guzik ochrzczony napisem Nightpanel. Po jego użyciu wygasza się radio ,komputer pokładowy ,wskaźnik paliwa ,obrotomierz,wskaźnik temperatury silnika. Zostaję tylko podświetlenie od 0 do 140 km/h ,a po przekroczeniu tej prędkości aktywuje się reszta prędkościomierza. Prosta rzecz ,a cieszy.

Wrażenia z jazdy mówiąc w skrócie...musicie tego spróbować! A rozwijając myśl pochwale auto za świetnie zestrojone zawieszenie. Dla mnie jest wypośrodkowane między kanapowcami i sprinterami. Pewnie się trzyma w zakrętach ,a duże prędkości na naszych drogach nie przyprawiają o wrzody.

Wciśnięcie gazu w podłogę odczuwalne jest na każdym biegu. Czasem odnoszę wrażenie ,że auto szybciej się rozpędza do setki niż podaje katalog - w przyszłości to sprawdzę. Do tego siedząc za kierownicą człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy ,że jedzie dieslem.

Trasa jaką nim ostatnio pokonałem była najdłuższa w naszej dwuletniej znajomości. Odcinek miał koło 480 km długości(Warszawa -> Busko Zdrój -> Warszawa). Pan 9-3 wypił 8,9 litra ropy. Jak na zupełny brak ekonomicznej jazdy wynik jest dla mnie zadowalający. Gdy dotarłem do Warszawy wskaźnik paliwa pokazywał ,że została 1/4 jego zawartości(wg. komputera powinno starczyć na następne 150 km).

Jako osoba młoda ,która nie posiada jeszcze własnej rodziny oceniam to auto jako bardzo dobre i jestem je gotów polecić każdemu mojego pokroju. Osiągi i przyjemność z jazdy są moim zdaniem pierwszorzędne jak na tą klasę aut.

Patrząc z perspektywy człowieka ,który ma żonę ,dziecko ,a nawet kolejne w drodze zastanowiłbym się nad czymś z większym bagażnikiem. Mała pojemność kufra to chyba największa wada tego auta (425 litrów ,przy 460l BMW 3 Touring czy 490l Audi A4 to marny wynik jak na klasę premium).

Dla osób ,które mogą być zainteresowane cennikiem. Odsyłam was na oficjalną stronę Saab'a lub do autoryzowanych dealerów. Proszę o potraktowanie tego tekstu na luźno. W końcu to tylko moje odczucia ,a nie pełnoprawny test.

Dla niewierzących w znajomość moją i Pana 9-3 wrzucam dwa zdjęcia z ostatniej podróży. O więcej postaram się przy okazji sprawdzenia ile rzeczywiście zajmuje mu sprint do setki.

Eksperyment "Biały Hiace".

2010-09-15T15:21:00.001-07:00

Właśnie wróciłem z nocnego kursiku. Hiace spisał się wybornie. Tyle radości z jazdy tak zwyczajnym dostawczakiem zrobionym przez "małe żółte rączki" (oczywiście nikomu nie ubliżam).

Trasa nie za długa nie za krótka. Taka o! w sam raz. Generalnie odcinek wyglądał następująco : Łomianki -> Podleśna -> rondo "babka" -> powiśle -> saska kępa -> Marki -> Łomianki. Na sam koniec nie oczekiwanie doszło do eksperymentu "Biały Hiace". A o co w nim chodzi? Fotoradar z zamalowanym na żółto obiektywem i lampą błyskową zrobił mi zdjęcie. Wyjdzie?

Jeszcze 15 minut temu miałem lekkiego pietra ,że wyszło ponieważ policja zajechała pod dom. Fakt ich przybycia mnie trochę zaskoczył - przecież tak szybko nie sprawdzają danych z fotoradarów ,no i jeszcze ta wizyta domowa...poczułem się lepszy. Niestety cel nawiedzenia mojego domostwa był znacznie inny. Przemegaboski system monitorujący pojazdy służbowe w mojej firmie jest strasznie czuły. To ta czułość sprowadziła po jednym patrolu straży miejskiej i policji pod mój dom ,żeby sprawdzić czy przypadkiem ktoś nie rąbnął Hiace'a.

Nie będę ukrywać ,iż cała sytuacja mnie rozbawiła. Jeszcze jedno pytanie po tym wszystkim mi się nasuwa. Ciekawe czy jutro w pracy coś będą się pytać.

Na zakończenie mała zapowiedź tego co ostatnio spotkałem.

Wrzesień.

2010-09-15T13:36:00.000-07:00

Tak jest i to w dodatku połowa września ! Zaraz biorę mojego wiernego kompana Hiace'a w podróż po stolycy z paczką nawalonych ...nieważne.

Natchnęło mnie na jakieś zdjęcia. Ale zgubiłem gdzieś stópkę do statywu....damn it.

Na brudno mam przygotowane dwa tekściki i zdjęcia. Ale wszystko w swoim czasie. Musze dopracować kilka przecinków i inne przerywniki.

A teraz na szlak!

Verva street....padaka.

2010-08-22T04:06:00.000-07:00

Czekałem na tą imprezę odkąd kolega mi powiedział , że coś wisi w powietrzu. Byłem nastawiony bardzo pozytywnie z racji umiejscowienia. Bo jak tu nie patrzeć pozytywnie na wyścig uliczny w sercu Warszawy? Wcześniej wymieniony kolega mówił ,że pomaga Orlenowi zorganizować auta na imprezę. Z długiej listy jaką im przedstawił nic nie zostało wybrane - tutaj pojawia się pierwsze rozczarowanie. Później dochodziły kolejne.

Jak się okazało Orlen zarządził ,że wstęp na trybuny będzie płatny - 150 złotych za bilet to jakaś porażka i nie tylko ja tak sądzę , potwierdzeniem była mała ilość ludzi na nich. Następna sprawa - do padoku z samochodami mogły wejść tylko osoby z VIP'owska wersją biletu. Nawet nie wiem skąd takie cudo można było zdobyć. Gwoździem do trumny jak dla mnie było zasłonięcie toru w najlepszych punktach czarną folią tak ,żeby byle kto nie mógł robić zdjęć. Porównując do imprezy Renault F1 , która bodajże 3 lata temu odbyła się na Warszawskim Powiślu , ta była kiepska.

Jedyną rzeczą pozytywną było to , że można było ujrzeć przejazdy rzadko spotykanych aut , których ryk silnika przyprawił mnie o dreszcze. Toż to muzyka dla moich uszu.

Z racji sporych tłumów jakie przybyły miałem problemy ze znalezieniem jakiegoś przyzwoitego miejsca do zdjęć. Na szczęście wziąłem statyw i wężyk spustowy do aparatu. Bardzo wyśmienite przedłużenie ręki.

Zrobiłem tylko kilka zdjęć podczas przejazdu aut Porsche SuperCup. Nie chciało mi się czekać niewiadomi ile na następny ciekawy przejazd. Wolałem ten czas spędzić na przemieszczeniu się na inną motoryzacyjną imprezę. Ale o tym później.

A teraz te kilka zdjęć.

W końcu spadł.

2010-07-18T13:29:00.000-07:00

Ah te upały! Na moje oko to chyba dobre dwa tygodnie nie było deszczu - same upały. Już mnie to nudziło i dobijało. Kiepsko się myśli w taką pogodę. Na szczęście troszkę się ochłodziło - mózg się przyzwyczaja i zaczyna powoli normalnie pracować.

Kończę zaległą porcję zdjęć , która chyba miesiąc na mnie czeka. Nie będę się tłumaczyć - po prostu tak wyszło.

A teraz na zachętę coś z nadchodzących zaległości.

A teraz wracam do lightrooma...

Jednak żyję.

2010-07-06T14:47:00.000-07:00

Nie było mnie dość długo jak na moje wyczucie czasu. Czemu? A z różnych powodów. Najważniejszym będzie fakt , iż opadły ze mnie siły i chęci do tworzenia czegoś tutaj. Na szczęście jest tutaj pewna dama która dała mi dziś małego kopa w dupę i za to jej bardzo dziękuję.

Przy okazji długiej nieobecności odkryłem nowe możliwości blogera. Layout , który ustawiłem jest dość sprzeczny z moim kolorowym umysłem. Ale czerń to też kolor. Lubie minimalizm. Uznałem ,iż tak będzie najprzyjemniej. Jak się zagłębie w temat to pewnie coś zmienię - tak mi się zdaje. Jak już kogoś najdzie ochota na wyrażenie swojej opinii to proszę bardzo - każda opinia się przyda.

A co z tekstami? Co ze zdjęciami? W tym temacie też trochę zamuliłem sprawę. Oczywiście dzięki kobiecie wspomnianej wcześniej, podczas powrotu do domu miałem czas na myślenie. Doszedłem do wniosku o nie ładowaniu wielkich ilości zdjęć , bo to za długo trwa - a to mnie najbardziej irytowało w publikowaniu czegokolwiek. Teraz będzie ciut więcej tekstu - I hope so! - i do tego mniej zdjęć ,żeby szybkość mojego łącza nie zabiła mojej cierpliwości.

Tak myślę sobie ,że to tyle na dziś. Jutro wezmę się do roboty! A jak nie to Kobi mi skopie dupę tak , żebym wiedział co mam ze sobą robić.

Dobranoc wszystkim.

p.s

Jeśli macie jakieś pomysły jak mam się stać bardziej popularny w sieci to walcie w komentarzach. Co robić , czego nie , etc.

Pamiętam...

2010-05-29T01:55:00.000-07:00

.. o tym miejscu. Po prostu nie mam ostatnio czasu czegoś napisać. A trochę materiału do ogarnięcia jest.

Liczę na to , że w przyszłym tygodniu coś zacznę ogarniać.

Aktywnie.

2010-04-23T07:53:00.000-07:00

W poniedziałek kolejny trip. Nie powiem dokąd. Będą fotki na bank.

A gościnnie? Tego sam jeszcze nie wiem , ale na pewno ktoś będzie mi towarzyszyć w podróży.

Pazdrawiaju.

Spontaniczne łazienki.

2010-04-21T08:07:00.000-07:00

Dzień przypadku można powiedzieć. Dla świętego spokoju wziąłem do pracy aparat. Bez szału , bo tylko z jednym obiektywem. No , ale lepszy rydz niż nic. Moje przeczucie okazało się trafione...

Dostałem wiadomość od szanownej pani Czapli z zapytaniem "Co robisz po pracy?". Od wiadomości do wiadomości wyrosło spotkanie. Gdy wyszedłem z roboty Czapla już czekała. W sumie nie mieliśmy planu gdzie się udać.

Kilka telefonów i smsów - kierunek Łazienki. Miał dołączyć Uosiu oraz Ant. Jakież to szczęście , że aparat był ze mną tego dnia. Nie wiem czy wiecie , ale pani Czapla jest bardzo wdzięcznym obiektem do fotografowania.

Kilkaset kroków w dół ul.Podleśnej na przystanku dało się usłyszeć pierwsze klapniecie lustra mojego wysłużonego aparatu. Następnie parę fotek poszło w busie. Nawet mi się udało wpaść w kadr , a to dzięki pewnej wiewiórce.

Po kilkunastu minutach - zasrany koreczek - trafiliśmy na przystanek Bielany Ratusz. W ramach przerwy w podróży zaaplikowałem karcie pamięci kolejną dawkę zdjęć.

Do ostatniego punktu naszej podróży śmigaliśmy linią 116. Było bardzo tłoczno , ale co tam....miejsca siedzące na jakiś czas udało się zdobyć. Po drodze było parę okazji na zdjęcia. Powody dość proste - Uoś i Ant próbowali się skontaktować z Czaplą odnośnie spotkania w "Ł". Do tego doszedł Bamber , który przez telefon podważył czyjeś zdolności w zrozumiałym komunikowaniu się przez smsy.

Ciąg dalszy , czyli wysiedliśmy jeden przystanek za daleko. Trzeba było iść pod tą cholerną górkę. Ha! Twardzi jesteśmy. Trzeba było dać rade - innej opcji nie było. Oczywiście po drodze było parę punktów rozpraszających marsz. Chyba nawet to widać po czyichś zachowaniach.

W samych Łazienkach ...w sumie...gadaliśmy , a w przerwach między słowami robiły się zdjęcia. To tu , to tam. Trochę pod światło , trochę pawi , jedna baba , która elegancko wpieprzyła się w kadr. A na konie dołączyli Ant i Uosiu. Ten ostatni występuje dziś tylko "na piśmie". Ach! Byłbym zapomniał o parze kaczek.

To by było na tyle z tego wypadu. W końcu mogę położyć się spać.
Dobranoc wam.

Lap Race - Post Scriptum.

2010-04-19T14:38:00.000-07:00

Szperając po necie w poszukiwaniu miejsc gdzie mogę podzielić się swoimi zdjęciami z Lap Race'u trafiłem na stronę JHM Team'u.

Zdjęcie ,które tam zobaczyłem bardzo mnie urzekło. Nie spodziewałem się , że ktoś mnie złapie w tej pozycji.

Gratulacje dla twórcy.

Na jutro zapowiadam relację z Lublina lub z wypadu do Łazienek.

Bez odbioru.

Lap Race.

2010-04-19T13:09:00.000-07:00

W końcu. Długo oczekiwany przeze mnie dzień nadszedł.

Pobudka nie przyszła zbyt łatwo - no , ale dałem rade i wstałem. Szybki telefon ,żeby dowiedzieć się co z Majakiem. Wstał - to dobry znak. Minęło kilka minut i byliśmy spakowani razem ze sprzętem i gotowi do drogi.

Droga do Ułęża jest prosta jak drut. I co z tego? Nam udało się zgubić w drodze na lotnisko w jakiś okolicznych wiochach. Byliśmy na tyle dzielni ,że poprosiliśmy miejscowych chamów o drogę. Bardzo dobrze nam objaśnili jak mam jechać - jeszcze dwa razy musieliśmy stanąć i pytać o dojazd.

Co by nie było zamiast o planowanej 10:30 przybyliśmy godzinę później. Ot takie eleganckie spóźnienie. Po wjeździe zapoznaliśmy się z umiejscowieniem "pit lane'u" , rozmieszczeniem zakrętów i zasad robienia zdjęć.

Po krótkim rozpoznaniu natknęliśmy się na Kuciola , który robi filmy dla VTG - Ci przywieźli fajne wózki.

A jak wyglądała stawka? Dużo japończyków (chyba najgłośniejsze auta ze wszystkich obecnych) , kilka starszych modeli BMW (w większości wypadków znakomite połączenie klasycznej karoserii z o wiele młodszą technologią) z dwoma Fordami (w tym jeden ST) , francuska motoryzacja była reprezentowana przez Citroena , zaś skandynawską motoryzację godnie broniło znane wszystkim Volvo S40 (z długą jak broda św. Mikołaja historią przeróbek i nie tylko).

Odnośnie przejazdów....tak odbyły się. Porobiłem kilka fotek na winklu , miałem okazję być przewieziony przez Gula jego magiczna E30. Zrobiłem kilka fotek wewnątrz. To tak w skrócie o przejazdach.

A co do zdjęć. Nie wiem jak to zorganizować. Jest ich 104. Z lenistwa wrzucę miniaturki do wszystkich na odwal się.

Po Lap Race udaliśmy się z Majakiem do Lublina. Ale o tym później. Wyników nie znam. Nie po nie tam pojechaliśmy. Brak auta na taki event przerobiliśmy na poniższą porcję zdjęć. A teraz zapraszam na zdjęcia.

Na nogach.

2010-04-15T14:29:00.000-07:00

Uffffffffffff ...w końcu dotarłem do domciu. Nachodziłem się od groma i ciut , ciut.

Było warto , nie żałuje... takich sloganów mogę walić bez końca. Najważniejsze jest to , że mam spory materiał na historie z fotkami. Cieszy mnie to very bardzo much. Kto dziś udział brał oprócz mnie? Tajemnica. Wszystko w swoim czasie. Jedynie co napiszę to - ptactwo.

A teraz drogie dzieci...

p.s

Niedziela coraz bliżej.

Pewnego Sierpniowego Piątku - cz. 2

2010-04-07T13:29:00.000-07:00

Dziś w drugiej części przybliżę wam co robiłem wieczorem tego samego dnia. Główne role się trochę pozmieniały....Majaka i Wałeczka zastąpili Czapla , Julia i Uoisu.

Plan był prosty. Zrobić się jak najmniejszą ilością alkoholu i dołączyć na audycje "Sety Didżejskie" w naszym ulubionym radiu. Nazwy nie będę podawać , bo kto ma wiedzieć ten wie , o które chodzi. Reszta niech się domyśla.

Gdzie zaczęliśmy? W sumie nie pamiętam , ale obstawiam , że gdzieś na Chomiczówce w okolicach Czapli kwadratu. A może nie? Sam nie wiem....

Trochę tu , trochę tam i wylądowaliśmy na Krakowskim razem z jakąś wiśnióweczką , coca-colą i doborowym towarzystwem. Muszę przyznać , że ładne przystanki tam zrobili. Zaczęliśmy od miłej pogawędki "filozoficznej" i pokazania podeszw naszych laczków.

Później poszły pierwsze koty za płoty...ktoś wymieszał coś z czymś i mieliśmy gotowe drinki. Trochę stresu i niepewności , ale i tak daliśmy rade. W sumie każdy pokazał , że lubi spożywać w takich klimatach.

Po pierwszych wychylonych wirach przyszła kolei na ukazanie twarzy mojej wesołej kompanii. Tak więc poznajcie Czaple , Julie oraz Uosia. Każdy z bliska , każdy pokazuje coś innego.

Po przyjrzeniu się moim kompanom , pora na wyłapywanie ciekawych kadrów z najbliższej okolicy. Celem było wyeliminowanie czynnika ludzkiego w dosłownej postaci. Oczywiście bez przesady , ale ze skojarzeniami. Ja mam skojarzenia w jednym kierunku , a Wy jak to widzicie?

Zaraz pewnie ktoś zacznie się śmiać albo zwątpi we mnie ...nieważne , bo takich odchyłów już koniec. Pora kontynuować naszą libację na placu Zamkowym. Jako , że wisnióweczka zaczęła działać to i na wygłupy się zebrało. Więc jakaś nóżka poleciała w górę , to jakaś inna ręka się rozmazała , śmiechy , chichy i takie tam. Wszystko to potem zamieniło się w "mini poważną pogawędkę" o dupie maryni.

Ktoś spojrzał na zegarek. Jak się okazało przyszła pora na przemieszczenie tyłków z przystanku do radia na ul.Bednarską. Chęci były szczere z tego co pamiętam , ale rozleniwienie nie dawało za wygraną. Po kilku minutach narzekania , że trzeba wziąć dupę w troki - ruszyliśmy. Gdzieś po drodze Czapla nawinęła się w obiektyw , a ja skonstruowałem coś takiego :

Trochę przerobionego tlenu na CO2 później byliśmy na miejscu. Jak to w radiu siedzieliśmy przy konsoli podczas gdy DJ Ant zapodawał swój set. Następnie w patio była przerwa na papieroska i inne ambitne rozmowy o bzdurach.

Jak widać Czapli bardzo smakował papierosek. No i oczywistą oczywistością jest dar Uosia do strojenia dziwnych min.

Co się później działo zostanie między nami. Wieczór był miły i wiem , że będzie jeszcze dużo równie śmiesznych wypadów. High5 dla tej ekipy.

To by było na tyle. Następnym razem jakaś inna eskapada. Pewnym jest to , że 18 bieżącego miesiąca ze Stefą i Majakiem wybieramy się na Lap Race w Rykach. Zdjęcia będą na bank , bo będzie wejściówka fotografa.

Tak więc dobranoc ludziska.

Pewnego Sierpniowego Piątku - cz. 1

2010-04-06T11:23:00.000-07:00

Był piątek, był sierpień, było ładnie - no to niewiele myśląc wziąłem aparat i ruszyłem.

Za dnia umówiłem się z Majakiem , celem podróży była ustawka z Wałkiem i późniejsza wyprawa po szyszunie.

Wszystko zaczęło się na osiedlu. Ale start z aparatem był odnotowany dopiero w naszym kochanym połączeniu ze stolicą znanym jako "nasze kochane siedemsetONE". Tam też była pewna urocza starsza Pani , która z większej odległości przypominała dziesięciolatkę - z bliska już było gorzej. A czemu przypominała? Bo była takiego wzrostu i w takim stylu ubrana. Na zdjęciu tego nie widać jak możecie zauważyć poniżej. Do tego jeszcze Majak się napatoczył w obiektyw.

Następnym etapem podróży było przedostanie się z Młocin gdzie dowiózł nas dyliżans do pl.Wilsona. Jedyne słuszne wyjście z tej sytuacji to metro. Oczywiście można kombinować z autobusami i tramwajami , ale po co się męczyć?

Jesteśmy na miejscu. Majak wykonuje szybki telefon , chwile później już widać jak Wałeczek vel Don Padrini wypatruje nas z okna.

Mija kilka minut , przemieszczamy się o te naście metrów - zgarniamy Wałka spod mieszkania.

Kierunek - jakiś blok , przy jakiejś ulicy , interesuje nas któreś mieszkanie , na którymś piętrze.

Na sam koniec tej części "Pewnego Sierpniowego Piątku" ustrzeliłem Don Padriniego na mecie naszej podróży - dla jasności w jakiejś windzie ...

To tyle na dziś , ciąg dalszy nastąpi prawdopodobnie jutro - o ile będę w stanie coś wydusić z siebie po wizycie na kanałowym leczeniu u dentysty.

Pozdro szeset.

p.s

Odkąd siedzę na Chrome , nie mogę zmieniać rozmiaru miniaturek , dlatego też zostaną takie jakie są.

Jutro , jutro , jutro - JUTRO !

2010-04-05T14:20:00.000-07:00

Jak w tytule...jutro trzeba iść do pracy. Cholera jasna !

Ale za to mam koncept na dwa następne wpisy z zawartością prozaiczną i fotograficzną. Bardzo mnie to cieszy , bo będą to fotki , o których kompletnie zapomniałem.

Kończę piwko i spać.

ZzzzzzzzzzzzzzzzzzzzZzz.

Moje ulubione.

2010-04-04T08:17:00.000-07:00

Tytuł mówi sam za siebie...tak sądzę.

Może to mnie trochę zagrzeje do roboty.

Jajko i mokry poniedziałek.

2010-04-04T07:53:00.000-07:00

Możliwe ,że z tym mokrym poniedziałkiem trochę się rozpędziłem. W sumie to dopiero jutro. Ale ...kit z tym. Dzisiejsze szamanie świąteczne zmiata mnie z krzesła przy stole do mojego uber wygodnego wyrka.

Co do jutrzejszego dnia mam nadzieje , że będzie ładna pogoda. Wyjdę zobaczę co da się zrobić przy użyciu puszki i kilku szkieł. Liczę na to , że nikt mnie nie zleje.

Ostatnio zrobiłem jakieś zdjęcia , ale...ale jakoś nie chce mi się do nich siadać.

Najedzony.

Dwa miesiące.

2010-03-29T14:07:00.000-07:00

Lada moment stukną dwa miesiące od ostatniego załadunku zdjęć...

...jakoś tak mi się nie chce. Zarzucę coś jak coś zrobię nowego. Jutro mam w planach wybrać się w miasto i zrobić kilka zdjęć.

W sumie "who cares" jak i tak pewnie nikt tu nie zagląda.

W sumie to chuj z tym. Będę twardo dalej działać na blogu. Tylko nie wiem w jakich odstępach czasu.

Pozdro pincet.

Wiosna !

2010-03-21T05:35:00.000-07:00

Trochę czasu tu nie zaglądałem - to chyba z lenistwa. Na szczęście przyszła wiosna , więc coś niedługo zarzucę do obejrzenia i poczytania.

Z pobytu w górach nie przywiozłem żadnych zdjęć. Jakoś tak nie było okazji.

Dong!

2010-02-05T01:21:00.000-08:00

Jadę w góry.

Jakieś fotki będą jak wrócę.

Pozdro&poćwicz.

Pod skorą.

2010-02-01T12:07:00.000-08:00

Zazwyczaj ludzie , którzy fotografują samochody skupiają się na tym co widać od razu. Przedstawiają nam przeróżne detale , smaczki stylistyczne , jak się uda to pokażą też wnętrze - generalnie poznajemy wierzchnią warstwę. Wszystko zależy od podejścia do sprawy ze strony właściciela pojazdu , o ile ów delikwent się trafi.
To co dziś przedstawię to efekt posiedzenia u kolegi w garażu kiedy wymieniał uszczelki kolektora wydechowego w moim aucie. Akurat los chciał ,że miałem przy sobie sprzęciwo i wpadł mi do łba pomysł pogrzebania przy aucie z aparatem.

Na zakończenie tego odcinka ...

...dr Kot zaprasza na wizytę.

Zaczarowany ogród.

2010-01-30T12:57:00.000-08:00

Ogródki działkowe - kto o nich nie słyszał? Jeden taki posiada moja babcia. Zawsze jej pomagam z koszeniem trawy , zbieraniem owoców , przycinaniem gałęzi , etc. Lubię odwiedzać jej działkę , ponieważ miło kojarzy się z dziadkiem oraz dzieciństwem. Pewnego razu wziąłem ze sobą aparat.
Tego dnia czułem się jak w innej krainie.

P.S
Mmmmryryryryry :)

Pewnego popołudnia w Warszawie.

2010-01-28T10:32:00.000-08:00

Dziś zacznę od pytania.

Którą porę roku najbardziej lubicie? Moje ulubione to środkowa wiosna , kiedy wszystko dopiero co zaszło zielenią oraz późne lato kiedy uczniacy zaczynają szkółkę , a słońce operuje przyjemnym światłem. Tak! to właśnie lubię. A czemu? Ach , dziś wymienię trzy powody spośród setek innych. Z nimi wiąże się historia , którą chcę dziś przedstawić. Pierwszy - długie spacery z wesołą ekipą , drugi - pogaduchy z ów ekipą na ławce w parku przy piwku i innych takich , trzeci - pomoc w rozwieszaniu plakatów i wlepek promujących imprezę i firmę kumpla.

Przed wkroczeniem w historię przedstawię bohaterów eskapady :

Ari - wielbiona przez wielu , przebojowa fly'girl.
Mati - człowiek firma , czyli gość od SmokeStoryGroup (SSG).
Majak - człowiek , która szuka swoich plaż.
Seler - ten , który wie ,ze jest "pipi".
Pichal - wpadł załapać się na fotkę.
Ja - a , bo znowu ktoś się bawił aparatem i mi cyknął fotkę.

Zaczęło się niewinnie. Była połowa września. Temperatura w sam raz. Siedzę w pracy i widzę ,że do mojej komórki dobija się Majak. "Szykuj na jutro aparat , ruszamy na włajaż z Matim i wlepkami SSG". Więcej nie potrzebowałem wyjaśnień. Następnego dnia po pracy byłem w umówionym miejscu. Park Żeromskiego na placu Wu (czyt. Wilsona). Kilka zdjęć na rozgrzewkę ogarnięcie plakatów , wlepek ,zupki chmielowej - generalnie zbiórka.

Kiedy chłopcy wdrożyli się w temat ,a Pichal pognał do roboty - ruszyliśmy w drogę. Następny przystanek to ławeczka na placu Inwalidów. Po drodze wrzucaliśmy wlepki , plakaciki oraz dołączyła pani Ari - dodam tylko , że koleżanka reprezentuje SSG na brejkowych parkietach.
Ławka na placu Inwalidów okazała się dłuższym przystankiem. W końcu trzeba było wypić kolejne piwko bez martwienia się o dziury w chodnikach do tego dorzuciliśmy domieszkę bardziej zaawansowanych dialogów.

Żeby nie było , że tylko siedzimy i gadamy następne będą fotki w akcji. Trochę spacerku , trochę wlepiania , trochę plakacenia. Kierunek - Centrum. Oczywiście wszystko na piechotę.

W ogrodzie Saskim zatrzymała mnie magia scenerii podczas zachodu słońca. Odleciałem w chmury , a gdy doszedłem do siebie musiałem nadgonić tempo , żeby dogonić resztę grupy.

Podczas pościgu za peletonem , zrobiłem mini przystanek , żeby chwycić PKiN. Ale efekt pracy pokaże w innym wpisie. Poniżej macie fotki kończące wyprawę. Dodam tylko ,że powrót do domu na piechotę byłby chybionym pomysłem.

To tyle o tym wypadzie. Dla ciekawskich zarzucam link http://www.smokestory.pl/. Polecam.

Ten co nie ma nicka pozdrawia Brzoskwinkę.

Saab z Cytrynka.

2010-01-26T12:41:00.000-08:00

Dziś chciałbym wam pokazać dwa urocze pojazdy , które można spotkać w okolicach mojego ulubionego Żoliborskiego placu Wilsona. Są to Saab 96 oraz Citroen 2CV - dwa klasyczne auta. Jedno bardzo popularne , drugie zaś rzadko spotykane , ba ! taki model Saaba widziałem tylko raz w życiu.
Uroczą parę pierwszy raz spotkałem bodajże w lipcu 2009 - niestety nie miałem wtedy przy sobie aparatu. Następna okazja przydarzyła się dopiero u schyłku lata. Na przełomie września i października. Tego dnia postanowiłem skorzystać z pozostawionego mi Saxo (pozdro Pichal) i ruszyć porobić jakieś zdjęcia. Pogoda była dość ciekawa , odwiedzin Saaba z Cytrynką nie miałem w ogóle w planach. No , ale jak to bywa z planami , w moje wdarł się "spontan". Akurat przejeżdżałem odpowiednią ulicą i tym razem sobie nie odpuściłem.

A teraz zapraszam do zdjęć.

Tak wiem fotki nie są ułożone jak należy i niech tak pozostanie.

To tyle na dzisiaj.

Uśmiechnięty.

Płock tour 2oo9...

2010-01-25T11:31:00.000-08:00

...czyli krótka seria z ostatniego wypadu poza wioche w poprzednim roku.

Osoby zamieszane w tripa :

Majaczyna - pan melanżu.
Seler - książę krainy słomek.
Sonia - jedna z sióstr Majaczyny.
Ksenia - druga z sióstr Majaczyny.
Kuszner - reprezentant wiecznych studentów.
Kuba - hmmm? Spoko typ , o !
Pichal - obecny był tylko jego zielony gazolot saxo.

Co , jak i dlaczego , czyli troszkę o wypadzie :
Sprawa wygląda tak - kilka dni przed wyjazdem dowiedziałem się o całej sprawie. Miejscem docelowym była jakaś zapyziała wiocha pod Płockiem , w której znajduje się królestwo Selera. Fabryka słomek don Vasylla (jego ojca). Marian tego weekendu miał misje pilnowania dobytku z racji takiej , iż były święta i nie było komu. A , że Marcio potrzebował kwitu to nie odmówił temu lukratywnemu kontraktowi.
Na miejsce dotarliśmy dzięki temu , że Pichal pojechał w góry do swojej chacjendy (nota bene jedziemy tam niebawem , ale w troszkę innym składzie ) na deche i zostawił nam zieloną wściekliznę - bliżej znaną jako Saxo 1.0 LPG. Podróż była miła i bezproblemowa. A jak dotarliśmy na miejsce...
... zobaczyliśmy Mariana w akcji. Trochę był już zrobiony piwkiem , ale kit z tym. Oprowadził nas po fabryce i wprowadził w tajniki produkcji słomek. Korzystając z okazji zwinęliśmy parę opakowań gotowego produktu.
Po zwiedzaniu przyszedł czas na to co tygryski z Łomianek lubią najbardziej...melanż. Puszki poszły w ruch ( na odwal się kupiliśmy kratę Żubra w pobliskim sklepie). Do tego jeszcze można doliczyć szyszki. Po kilku wypitych Żubrach dołączył do nas Kuba z Kusznerem. Oczywiście oni też zaliczyli zwiedzanie królestwa słomek. A później powrót na stare tory.
Czas nam miło płynął w sali konferencyjnej. Było ciepło i przytulanie. Grała muzyczka. Jedyne co to był problem ze spaniem. Miejsce zasililiśmy w dwa łóżka i jeden fotel rozkładany. Skończyło się to tak , że z braku miejsca do uwalenia się spocząłem pod stołem.
Rano , nazwijmy to tak. Dla jednych było za wcześnie na pobudkę , a inni nawet nie raczyli się obudzić. Niestety spanie na podłodze wrzuciło mnie do tej pierwszej grupy. Ogarnąłem się , wsiadłem w auto i podjechałem do sklepu po jakiś zalążek śniadania. Następnie rzuciłem propozycję "Kto jedzie do Płocka?". Jedynie zainteresowani byli Sonia ( już wczoraj była "za" takim wypadem) oraz Kuszner.
Będąc w drodze zobaczyliśmy znak kierujący do McDonalds'a - jednogłośnie zatwierdziliśmy to miejsce jako "warte odwiedzenia". I w tym oto miejscu zrobiłem pierwsze wypadowe fotki.

Teraz słów kilka o zdjęciach powyżej. Trochę z przyczajki , troszkę pokazania , że jednak można być zadowolonym z żarcia w tym paskudztwie. Do tego jeszcze ukazanie Sonii w jej prawdziwej naturze - zieleni. Dodam jeszcze , że Kuszner daje rade jako model. A i na koniec...zdjęcie jak jem zrobił Kuszner , żeby było wiadomo. Ale wrzucam , bo robił moim aparatem.

Kontynuując wypad dotarliśmy na stare miasto. W sumie nic innego nas nie interesowało. Musze przyznać , że jest to uroczę miejsce i chętnie je odwiedzę wiosną. Najchętniej z małą Pe. Oczywistą oczywistością jest to , że zrobiło się kilka fotek na rynku i w jego okolicach. Raz , dwa , trzy ...tadaaaaam :

Jak widać w architekturę starówki specjalnie się nie wkręcałem. Jak komuś to przeszkadza to zapraszam do komentarzy.

Po krótkim wypadzie do Płocka wróciliśmy do królestwa słomek. Jedynie Majak i ja wróciliśmy tego wieczoru do domu. Marian , dziewczyny Kuszner oraz Kuba zostali na kolejną dobę.

To na tyle z tego wypadu.

Pozdro elektro.

Wilczek w owczej skórze.

2010-01-25T10:44:00.000-08:00

Zacznę od wygrzebania czegoś z mojej szuflady. Jedno z moich ulubionych. Bohaterem jest Szymon - wychowanek jednego z Warszawskich domów dziecka , którego poznałem podczas praktyk. Dzieciak pełen sprzeczności , tryska pokładami nieskończonej energii. Oprócz tego siedzi w nim sporo agresji. Na szczęście pod tym wszystkim kryje się naprawdę fajny dzieciak.

Dawno go nie widziałem , w sumie to dawno nie odwiedzałem kabaretu (alter nazwa dla domu dziecka , która brzmi dużo przyjemniej) w związku z tym nie wiem co się w tej chwili dzieje z Szymkiem. Mam nadzieję , że wszystko jest OK!

Czas start...

2010-01-25T10:03:00.000-08:00

...hmmm a może inaczej , czas wrócić do sfery blogowania.

Poprzedni poszedł do śmieci wraz z jego zawartością. Trochę rzeczy z poprzednika uda mi się wrzucić , jeśli są jacyś chętni... Nawet już nie pamiętam kiedy "zysztof" został usunięty. W sumie mało kto na niego zaglądał - mam nadzieje , że z tym historia się nie powtórzy. A co się działo u mnie między jednym , a drugim?

W skrócie - DUŻO. Przyjąłem do głowy masę różnorakiej wiedzy , kilogramy doświadczeń oraz zdobyłem wiele wspomnień , które warto pamiętać. Do tego udało mi się wytrzowyć...nie wiem jak to określić... nich to będzie złota zasada , której się trzymam i jej nie puszcze - brzmi ona z angielska "Mind Full of Colors". Przyznam , że działa i mi z tym dobrze . No i w angielskim wydaniu jakoś ładniej brzmi.

Troszkę już napisałem co i jak u mnie. Więcej będzie dochodzić z czasem. Teraz pora przedstawić moje plany co chce tutaj zamieszczać ( zobaczymy jak mi to wyjdzie) :

Zdjęcia - wszystkie wykonane przeze mnie , o różnej tematyce - nie mam jakiejś ulubionej dziedziny , więc możecie być gotowi na pojedyncze sztuki lub całe serie.
Teksty - dużo tego nie będzie , ale jakimś tekścikiem też zapodam :P
Życie - no chyba nie muszę tłumaczyć ;)

Na zachętę wrzucę jakieś zdjęcie , ale to w następnym poście.